κάποτε

kittaro blog





kittaro





το σώμα τους είναι πλέον  γερασμένο και γκρίζο, μα κάποτε είχε κι αυτό, το ζωηρό χρώμα της νιότης... κάποτε κι αυτοί όπως κι εμείς, σκεφτόντουσαν κι ονειρευόντουσαν το αύριο... το οποιοδήποτε αύριο… 


δεν πάει πολύς καιρός από τότε... κι όμως... αυτό που έμεινε,  αυτό που τώρα συναντούμε καθημερινά… είναι έσχατη ένδεια... ούτε άνθρωποι, ούτε ζωές... μόνο ένα κλίμα νηπενθές… 





που πήγαν όλοι… τι απέγιναν; 


ποιος ξέρει… ποιος νοιάζεται πια;








άνθρωποι
January 12, 2011
2

Comments

  1. Θέλω να κλάψω αλλά και να πιστέψω ξανά..
    Να γίνω ονειρευτής ενός καλύτερου αύριο..
    Είμαι πλέον και εγώ μια φανατική αναγνώστρια.
    Που για πρώτη και τελευταία φορά αφήνει την ανωνυμία της εδώ..

    ReplyDelete
  2. Τα όνειρα μας μπορούν και πρέπει, να γίνουν το εργαστήρι για την δημιουργία ενός καλύτερου αύριο…

    Καλώς ήρθατε!

    ReplyDelete

Post a Comment

Search

Follow